گوینده ← نظر و دلیل ← تغییر یا تصمیمِ نهایی
۱. تعداد و نقشِ گوینده‌ها را از همان فایل بگیر
سکشن ۳ یک گفت‌وگوی مرتبط با آموزش یا تحصیل است. ممکن است دو یا چند گوینده در آن باشند؛ روی «همیشه دو نفر» یا یک ترکیبِ ثابت از دانشجو و استاد حساب نکن. در آغاز، نام یا نقشِ هر صدای قابل‌تشخیص را کنار سؤال‌ها یادداشت کن.
وقتی کسی نظرِ دیگری را گزارش می‌کند، آن نظر را خودکار به گزارشگر نسبت نده. فعل‌هایی مثل suggested، disagreed و decided کمک می‌کنند بدانی چه کسی صاحبِ گفته یا تصمیم است.
Choose the speaker who proposed the survey.
Mina: I could interview visitors. Reza: A survey would reach more people. Mina: That sounds useful; let us try it.
Who first proposed the survey?
Reza
Reza پیشنهاد را مطرح کرد؛ تأییدِ بعدیِ Mina پیشنهاد اولیه را به او منتقل نمی‌کند.
- تعدادِ صداها را از فایلِ واقعی تشخیص بده.
- گفتهٔ نقل‌شده را با نظرِ گویندهٔ فعلی یکی نگیر.
جزئیات بیشتر
اگر نام یا نقشِ گوینده را از دست دادی، روی حدسِ قبلی نمان؛ از جملهٔ بعدی و نشانگرهای نقش برای ساختنِ نقشهٔ تازه استفاده کن.
۲. پیشنهاد را از پذیرش جدا کن
در گفت‌وگوی گروهی ممکن است چند روش پشت سر هم مطرح شوند. پرسش ممکن است از «چه چیزی پیشنهاد شد»، «چه چیزی رد شد» یا «چه چیزی انتخاب شد» بپرسد؛ این‌ها پاسخِ یکسانی ندارند.
برای هر گزینه، سه چیز ثبت کن: چه کسی گفت، چه دلیلی آورد و واکنشِ دیگران چه بود. واژه‌هایی مانند perhaps و could ممکن است پیشنهاد را نشان دهند؛ عبارتِ agreed یا decided شاهدِ پذیرش است، اما جملهٔ کامل را بخوان.
Answer with ONE METHOD.
Leila: We could use interviews. Kamran: They will take too long. What about a short online survey? Leila: Agreed, we will use the survey.
What method will the group use?
online survey
interviews فقط پیشنهاد شد و به دلیلِ زمان رد شد؛ توافقِ نهایی روی survey است.
نامِ گوینده را با هر ادعا نگه دار: پیشنهادِ نظرسنجی از کامران است، و پذیرشِ بعدی از لیلا.
- Leila: We could use interviews. این پیشنهادِ اولیهٔ لیلاست.
- Kamran: They will take too long. What about a short online survey? کامران نظرسنجی را پیشنهاد می‌کند.
- Leila: Agreed, we will use the survey. پذیرشِ بعدیِ لیلا تصمیمِ گروه را روشن می‌کند.
- گزینهٔ گفته‌شده لزوماً گزینهٔ انتخاب‌شده نیست.
- شرطِ سؤال، مرحلهٔ تصمیم را تعیین می‌کند.
جزئیات بیشتر
یک گزینه ممکن است پیشنهاد شود و بعد رد یا پذیرفته شود. برای پاسخ، واژهٔ پرسش را با مرحلهٔ درستِ گفت‌وگو تطبیق بده.
۳. تغییرِ نظر را به همان شخص وصل کن
اگر گوینده نظرش را عوض کند، پاسخ به سؤالِ «نظرِ اولیه» با «نظرِ نهایی» فرق دارد. تغییر را با کلمهٔ گذار تنها تعیین نکن؛ ببین مرجعِ it یا that چیست و چه کسی در پایان چه تصمیمی می‌گیرد.
در سؤالِ تطبیقِ گوینده با نظر، حتی یک جملهٔ درست اگر به شخصِ نادرست نسبت داده شود پاسخِ نادرست می‌سازد. به‌ویژه پس از واکنش‌های کوتاه مثل yes و right، دنبالِ مضمونِ کاملِ جمله بمان.
Choose the final position of Alex.
Alex: I thought the library would be too noisy. After visiting it, I think the upstairs room is quiet enough for our interviews.
What is Alex’s final view of the upstairs room?
It is suitable for interviews.
پس از بازدید، Alex ارزیابیِ قبلی را اصلاح می‌کند و اتاقِ طبقهٔ بالا را مناسب می‌داند.
- دیدگاهِ اولیه و نهایی را جدا یادداشت کن.
- ضمیر و مرجعِ جمله را بررسی کن.
جزئیات بیشتر
واکنشِ کوتاه به‌تنهایی کافی نیست. به مرجعِ ضمیر و جملهٔ کاملِ همان گوینده برگرد تا تغییرِ نظر را درست ثبت کنی.
۴. پاسخ را با شاهد و نامِ گوینده بازبینی کن
پیش از پخش، اگر سؤال دربارهٔ شخصِ خاصی است نام او را مشخص کن؛ اگر سؤال دربارهٔ تصمیمِ گروه است، به نشانهٔ توافق یا جمع‌بندی توجه کن. فرصتِ پیش‌خوانی را طبق دستورِ همان فایل به کار ببر.
وقتی یک بخش را از دست دادی، سؤالِ بعدی و گویندهٔ فعلی را دنبال کن. در بازبینی، جملهٔ شاهد را پیدا کن و بنویس آیا خطا از تشخیصِ صدا، نسبت‌دادنِ نظر، یا تفاوتِ پیشنهاد و تصمیم بود.
Choose the rejected idea.
Sara: Let us present on Monday. Navid: We need more data by then. Sara: You are right; we will present on Friday.
Which day was suggested but not chosen?
Monday
Monday پیشنهادِ Sara بود، اما پس از دلیلِ Navid گروه Friday را پذیرفت.
- برای هر پاسخ: چه کسی، چه گفت، سؤال چه می‌خواهد؟
- اگر جا ماندی، روی پاسخِ گذشته متوقف نشو.
جزئیات بیشتر
در بازبینی، خطا را نام‌گذاری کن: تشخیصِ صدا، نسبت‌دادنِ نظر، یا تفاوتِ پیشنهاد و تصمیم. سپس همان خطا را در فایلِ تازه دوباره بسنج.