پیش‌خوانی ← شنیدنِ نشانه در بافت ← تطبیق با سؤال و نقشه
۱. مسیرِ تک‌گویی را با سؤال‌ها دنبال کن
تک‌گوییِ اطلاعاتی ممکن است معرفی، توضیحِ زمینه، بخش‌های اصلی و پایان داشته باشد؛ تعدادِ بخش‌ها و واژه‌های گذار ثابت نیست. پیش از شنیدن، عنوان‌ها و شمارهٔ سؤال‌ها را مرور کن تا بدانی کدام اطلاعات را باید پیدا کنی.
عبارت‌هایی مانند now و moving on می‌توانند موضوع را جابه‌جا کنند؛ جملهٔ بعد را با سؤالِ جاری تطبیق بده. خودِ عبارت به‌تنهایی نمی‌گوید پاسخِ سؤال بعدی رسیده است.
Choose the place mentioned after the speaker changes topic.
First, I will explain the gardens. Now let us look at the visitor centre, where you can borrow a wheelchair.
Which place offers a wheelchair?
visitor centre
now توجه را به بخشی تازه می‌برد؛ where you can borrow a wheelchair شاهدِ پاسخ است.
- ترتیبِ سؤال‌ها نقشهٔ توجه است، نه متنِ کاملِ گفتار.
- تغییرِ موضوع را از جملهٔ بعد و برچسبِ سؤال تأیید کن.
۲. پیش از جهت، نقطهٔ شروع را مشخص کن
در سؤالِ نقشه، جایِ ورودی، علامتِ «اینجا هستی»، مسیرِ رسم‌شده و جهتِ روی کاغذ را نگاه کن. راست و چپ همیشه از دیدِ کسی معنا دارند که در آن نقطه و در آن جهت ایستاده یا حرکت می‌کند.
اگر گوینده بگوید your right، راستِ مخاطب را گفته است؛ این لزوماً راستِ صفحه یا چپِ راهنما نیست. بدونِ موقعیتِ گوینده و جهتِ نگاهِ مخاطب، تبدیلِ آن به یک سمتِ ثابتِ صفحه حدس است.
Use the stated orientation to label the map.
Map: You stand at the south entrance facing north. The café is immediately to your right as you enter.
Where is the café relative to the entrance on this map?
شرقِ ورودی
با ایستادن در جنوب و روکردن به شمال، راستِ تو شرق است. بدونِ این جهت، پاسخِ نقشه معلوم نبود.
تا نقطهٔ شروع و جهتِ نگاه روشن نباشد، «راست» را نمی‌توان به یک سمتِ ثابتِ صفحه تبدیل کرد.
- نقطهٔ شروع: ورودیِ جنوبی؛ بازدیدکننده رو به شمال ایستاده است.
- مسیر و جهتِ نگاه از جنوب به شمال است؛ راست و چپ را از دیدِ همین بازدیدکننده بخوان.
- مقصدِ این مثال: café؛ در راستِ بازدیدکننده و شرقِ ورودیِ این نقشه.
- ابتدا مرجع و جهتِ نگاه؛ سپس چپ یا راست.
- مکان‌های ثابتِ روی نقشه را برای وارسیِ مسیر نگه دار.
۳. عدد، واحد و تقریب را طبق سؤال بخوان
عددِ شنیده‌شده ممکن است فاصله، مدت، ساعت یا تعداد باشد. واژه‌های کنارِ جای خالی را بخوان؛ «at» غالباً زمانِ رخداد و «for» مدت را معرفی می‌کند، اما مرجعِ جمله را نیز بررسی کن.
اگر گوینده about یا around گفت، مقدار تقریبی است. اینکه این قید یا واحد را در پاسخ بنویسی به متنِ سؤال، دستورِ تعدادِ واژه و شکلِ جای خالی بستگی دارد. قاعدهٔ همیشگی برای افزودنِ about وجود ندارد؛ از دقتِ ساختگی هم پرهیز کن.
Complete the note. Write A NUMBER.
The guide says, “The path is about 200 metres long.” The note reads: “Approximate path length: ___ metres.”
What goes in the blank?
200
about در خودِ برچسبِ Approximate آمده و metres نیز بیرونِ جای خالی نوشته شده است؛ پاسخِ یک عددی 200 است.
- عدد را همراهِ مرجع و واحدش یادداشت کن.
- قیدِ تقریب را در فهمِ پاسخ حفظ کن؛ شکلِ نوشتن را از prompt بگیر.
۴. آماده‌سازی و بازیابیِ جای سؤال
در فرصتِ پیش از پخش، ابتدا نوعِ سؤال را بشناس. اگر نقشه داری، نقطهٔ شروع، مسیر و برچسب‌های ثابت را پیدا کن؛ اگر جدول داری، نوعِ اطلاعاتِ هر خانه را مشخص کن. مقدارِ فرصتِ پیش‌خوانی در هر تمرین را از دستورِ همان فایل بگیر و به یک عددِ ثابت تکیه نکن.
اگر یک پاسخ را از دست دادی، سؤالِ بعدی و موضوعِ جاری را ببین. هنگام پخش به‌خاطر یک خانهٔ خالی، پیوندت را با گفتار از دست نده. پس از پایان، ابهامِ پاسخ را با متن و فایل بررسی کن.
Read the short transcript and choose the next target.
The speaker finishes the opening times, then says: “Moving on to access, the west gate has a ramp.” Your next question asks about step-free access.
Which phrase carries the relevant answer?
the west gate has a ramp
moving on فقط جابه‌جاییِ موضوع را نشان می‌دهد؛ ramp و west gate شاهدِ دسترسی‌اند.
- یک جای خالی را علامت بزن و سؤالِ بعدی را دنبال کن.
- در بازبینی، روشن کن مشکل از جهت، مرجعِ عدد یا تغییرِ موضوع بود.