برچسب و دستور ← شنیدن و ثبتِ تلاشِ اول ← بازپخش و شاهد
۱. فرم و دستور، محدودهٔ پاسخ را تعیین می‌کنند
پیش از پخش، عنوانِ فرم، برچسبِ کنارِ هر جای خالی و دستورِ همان سؤال را بخوان. برچسب به تو می‌گوید دنبال نام، روز، شماره یا شیء باشی؛ پاسخ را فقط گفت‌وگو تعیین می‌کند. اگر دستور محدودیتِ تعداد واژه دارد، همان را برای پاسخ نهایی رعایت کن.
واژه‌هایی مانند current، final و this Friday قیدِ زمانی یا وضعیت را عوض می‌کنند. آن‌ها را کنار جای خالی نگه دار تا عددِ اولیه یا یک گزینهٔ پیشنهادی را بی‌دلیل ثبت نکنی.
Complete the form. Write ONE WORD.
Caller: I am booking under the name Farzan.
Surname: ___
Farzan
فرم نام خانوادگی می‌خواهد؛ Farzan همان نامی است که گوینده برای رزرو گفته و یک واژه است.
- برچسب، نوعِ اطلاعات را نشان می‌دهد؛ شاهدِ پاسخ در گفت‌وگوست.
- سقفِ واژه و تعدادِ مواردِ خواسته‌شده به خودِ سؤال بستگی دارد.
۲. هجی و عدد را به همان مورد وصل کن
این نمونه‌ها متنِ تمرینِ شریک‌اند. پاسخ‌دهنده نخست سؤال را بخواند؛ شریک متن را بخواند یا ضبط کند. پاسخت را روی کاغذ بنویس یا به همراهت بگو؛ سپس متن و کلید را باز کن.
سؤال: What is the caller's surname?
برای شریک تمرین: متن را بخوان یا ضبط کن؛ پاسخ‌دهنده تا پس از تلاش آن را باز نکند
Receptionist: Could I take your surname?
Caller: It's Rahmani — R-A-H-M-A-N-I.
بعد از پاسخ، کلید و دلیل را باز کن
Rahmani. گوینده نام را می‌گوید و حروفِ همان نام را تأیید می‌کند؛ پاسخ چیزی بیش از نام خانوادگی لازم ندارد.
سؤال: How many chairs are needed?
برای شریک تمرین: متن را بخوان یا ضبط کن؛ پاسخ‌دهنده تا پس از تلاش آن را باز نکند
Staff member: We planned for fourteen chairs.
Caller: Two guests cannot come after all.
Staff member: All right, I will set out twelve.
بعد از پاسخ، کلید و دلیل را باز کن
12. چهارده، برنامه‌ی اول است. عبارتِ cannot come دلیلِ تغییر را می‌دهد و جمله‌ی آخر مقدارِ اجراشده را روشن می‌کند.
اگر نام هجی شد، حروف را با نامِ شنیده‌شده تطبیق بده؛ شباهتِ آواییِ نام برای املای نهایی کافی نیست. در شماره و مقدار نیز هر عدد را با چیزی که توصیف می‌کند ثبت کن.
ممکن است مقدارِ آغازین و مقدارِ اجرایی هر دو در گفت‌وگو درست باشند. پاسخ به این بستگی دارد که سؤال از برنامهٔ نخست می‌پرسد یا تصمیمِ نهایی.
Write A NUMBER.
Staff: We first planned for eighteen chairs. Three guests cancelled, so I will set out fifteen.
Final number of chairs: ___
15
هجده برنامهٔ نخست بود و پانزده مقدارِ نهایی است که کارمند می‌چیند.
عدد را با مرجع و زمانش بسنج: در این مثالِ نوشتاری، سؤال تعدادِ نهاییِ صندلی‌ها را می‌خواهد، نه برنامهٔ نخست را.
- شرطِ فرم: Final number of chairs: ___؛ دستورِ پاسخ را از خودِ سؤال بخوان.
- گزینهٔ اولیه: eighteen chairs؛ فقط برنامهٔ نخست بود.
- شاهدِ تصمیم نهایی: I will set out fifteen؛ پاسخِ این جای خالی 15 است.
- هجی می‌تواند املای نام را روشن کند.
- هر عدد را با مرجع و زمانش نگه دار.
۳. پیشنهاد، رد و تغییرِ برنامه را جدا کن
این نمونه‌ها متنِ تمرینِ شریک‌اند. پاسخ‌دهنده نخست سؤال را بخواند؛ شریک متن را بخواند یا ضبط کند. پاسخت را روی کاغذ بنویس یا به همراهت بگو؛ سپس متن و کلید را باز کن.
سؤال: Which day is the appointment now on?
برای شریک تمرین: متن را بخوان یا ضبط کن؛ پاسخ‌دهنده تا پس از تلاش آن را باز نکند
Assistant: I can offer Tuesday or Thursday.
Caller: Tuesday is difficult. Thursday afternoon would work.
Assistant: Fine, I have booked you in for Thursday at three.
بعد از پاسخ، کلید و دلیل را باز کن
Thursday. Tuesday یک گزینه بود، اما رد شد. Thursday فقط چون در پایانِ گفت‌وگو به‌صراحت رزرو شد، پاسخ است.
سؤال دوم: What time will the shuttle leave this Friday?
برای شریک تمرین: متن را بخوان یا ضبط کن؛ پاسخ‌دهنده تا پس از تلاش آن را باز نکند
Driver: The shuttle normally leaves at 7.30 on weekdays.
Coordinator: This Friday, because of roadworks, it will leave at 8.00.
بعد از پاسخ، کلید و دلیل را باز کن
8.00. ساعتِ 7.30 برای روزهای کاری درست است، اما سؤال درباره‌ی جمعه‌ی مشخص می‌پرسد؛ شرطِ سؤال مقدارِ محلیِ 8.00 را انتخاب می‌کند.
سؤال: Which TWO items must the visitor bring?
برای شریک تمرین: متن را بخوان یا ضبط کن؛ پاسخ‌دهنده تا پس از تلاش آن را باز نکند
Receptionist: Please bring your booking reference and a photo ID.
Visitor: Should I print the confirmation email too?
Receptionist: No, that is not necessary.
بعد از پاسخ، کلید و دلیل را باز کن
booking reference و photo ID. دستور دو مورد می‌خواهد و این دو مورد لازم شمرده شده‌اند؛ ایمیلِ تأیید صریحاً لازم نیست.
شنیدنِ یک روز یا ساعت به معنیِ ثبتِ آن نیست. ببین گوینده فقط گزینه‌ای را پیشنهاد می‌دهد، آن را رد می‌کند یا رزروِ نهایی را تأیید می‌کند.
قاعدهٔ «همیشه آخرین عدد» هم کافی نیست؛ آخرین عدد ممکن است دربارهٔ موضوعی دیگر باشد. شرطِ سؤال و فعل‌هایی مثل booked، moved و need to bring را با هم بخوان.
Answer with ONE DAY.
Assistant: Monday is open. Caller: I cannot come then. Wednesday works. Assistant: I have booked Wednesday.
Which day was booked?
Wednesday
Monday فقط پیشنهاد شد و رد شد؛ فعل booked به Wednesday وصل است.
- تأییدِ نهایی را با گزینهٔ پیشنهادی اشتباه نگیر.
- «لازم است» را از «لازم نیست» جدا کن.
۴. تلاشِ اول را ثبت کن، سپس با هدف بازپخش کن
در پنج تمرینِ صوتیِ همین کتاب، پیش از بازکردنِ متن یا پاسخ، فایل را بشنو و پاسخِ اول را ثبت کن. اگر چیزی نشنیدی، همان «بی‌پاسخ» را آگاهانه ثبت کن. پاسخِ اول ثابت می‌ماند و پس از بازپخش می‌توانی پاسخِ تازه را جداگانه وارد کنی.
پیش از بازپخش، یک سؤالِ مشخص بساز: «کدام روز رزرو شد؟» یا «کدام مورد لازم نبود؟». پس از ثبتِ تلاشِ اول می‌توانی پاسخِ بازبینی را جداگانه بنویسی و متن و دلیل را بررسی کنی. در رفتارِ فعلیِ تمرین، بررسیِ پاسخ بدونِ نوشتنِ پاسخِ دوم هم ممکن است؛ بازپخش و بازنویسی روشِ پیشنهادیِ یادگیری‌اند، نه شرطِ بازشدنِ کلید. بازخوانیِ متن تمرینِ تحلیل است؛ برای آزمودنِ شنیدن، بعداً ورودیِ صوتیِ دیده‌نشده لازم داری.
Read the written example; this is text analysis.
The meeting was planned for Room 2. That room is being painted, so we are meeting in Room 5 instead.
Which room is the meeting in now?
Room 5
instead و عبارتِ are meeting تغییرِ همان جلسه را نشان می‌دهند. این مثالِ نوشتاری جای فایل صوتی را نمی‌گیرد.
- اول صدا و ثبتِ پاسخ یا «بی‌پاسخ»؛ پس از آن بازپخش و بررسی در دسترس‌اند.
- پاسخِ اول را پاک نکن؛ تغییرِ تصمیم را بررسی کن.