SVO یک نقطهی شروع است، نه قالبِ همهی جملهها
در بسیاری از بندهای خبریِ ساده، فاعل پیش از فعل میآید و اگر فعل مفعول بگیرد، مفعول پس از فعل میآید. این ترتیب در نمونهی زیر رابطهی دو اسم را روشن میکند.
The editor checked the draft.
The draft checked the editor.
در جملهی اول، the editor کار را انجام میدهد و the draft چیزی است که بررسی میشود. جملهی دوم از نظرِ نقشها معنای دیگری میسازد. اما این الگو را به هر ساختار تعمیم نده: بعضی فعلها مفعول ندارند، بعضی فعلها مکمل میگیرند و سؤالها ترتیبِ دیگری دارند.
اول نوعِ فعل را ببین
بعضی فعلها در این معنی بدونِ مفعول کاملاند. در جملهی The train arrived after lunch.، فعلِ arrived مفعول ندارد؛ after lunch فقط زمان را اضافه میکند. گذاشتنِ یک اسم پس از هر فعل، جمله را خودبهخود کامل نمیکند.
The train arrived after lunch.
The room is quiet.
She became a doctor.
در دو جملهی آخر، quiet و a doctor دربارهی فاعل اطلاعات میدهند؛ مکملاند، نه مفعول. برای ساختنِ بند، از خودِ فعل بپرس: آیا عمل روی چیزی انجام میشود، یا فعل فاعل را به یک ویژگی یا هویت وصل میکند؟
مفعول را از مکان و زمان جدا کن
همهی عبارتهای پس از فعل یک نقش ندارند. در مثالِ زیر، فایلها مفعولاند؛ قفسه مکانِ قرارگرفتن را مشخص میکند. اگر این دو را یکی ببینی، هنگامِ جابهجایی یا افزودنِ جزئیات تصمیمِ نادرستی میگیری.
Layla put the files on the shelf after lunch.
the files چیزی است که لیلا میگذارد. on the shelf مکان است و after lunch زمان. بعضی فعلها، مانند put، بدونِ اطلاعاتِ مکانی در این کاربرد ناتمام بهنظر میرسند؛ بنابراین به جای یک فرمولِ خشک، جملهی کامل را ببین.
جزئیات و قیدِ تکرار را با فعل هماهنگ کن
جزئیاتِ مکان و زمان اغلب پس از هستهی بند میآیند: We met at the library after class. در اینجا هستهی We met کامل است و دو عبارت، مکان و زمانِ دیدار را روشن میکنند.
We usually meet at the library after class.
He is often late.
They can usually stay until six.
قیدهای تکرارِ رایجی مانند usually و often معمولاً پیش از فعلِ اصلی میآیند، اما پس از be میآیند. با فعلِ کمکی یا فعلِ وجهی نیز معمولاً پس از آن مینشینند. اینها الگوهای رایجِ همین قیدها هستند؛ جای هر قید را بدون دیدنِ نوع و معنیاش قطعی فرض نکن.
منفی را با کمکفعلِ درست بساز
جای not به ساختارِ فعل وابسته است. اگر be، یک فعلِ وجهی یا کمکفعل داری، not پس از آن میآید. در بسیاری از بندهای حالِ ساده با فعلِ اصلی، do یا does کمک میکند.
She is not ready.
They do not use paper tickets.
He does not live nearby.
We cannot stay late.
در does not live، شکلِ اصلیِ فعل باقی میماند؛ does not lives درست نیست. در is not ready و cannot stay، دوباره do اضافه نمیکنیم، چون ساختار از قبل فعلِ مناسب را دارد.
سؤالِ مستقیم، سؤالِ فاعلی و سؤالِ درونجملهای را جدا کن
در بسیاری از سؤالهای مستقیم، کمکفعل یا فعلِ وجهی پیش از فاعل میآید: Where do you live? و Can she drive?. اگر be فعلِ اصلی است، خودِ be جلو میآید: Are they ready?.
Who called you?
Who did you call?
Could you tell me where she lives?
در جملهی اول، who فاعل است؛ به همین دلیل do نمیآید. در جملهی دوم، who مفعول است و سؤالِ مستقیم به کمکفعل نیاز دارد. در جملهی سوم، بخشِ where she lives داخلِ یک جملهی بزرگتر است؛ در این بخش ترتیبِ خبری برمیگردد، نه ترتیبِ سؤالِ مستقیم.
اول تولید کن، بعد مدل را باز کن
تولیدِ مستقل ۱: با این واژهها یک بندِ خبری بساز و زیرِ آن نقشِ فاعل، فعل، مفعول و زمان را مشخص کن: my cousin / reviews / her notes / every evening.
تولیدِ مستقل ۲: این درخواست را به یک سؤالِ درونجملهایِ مؤدبانه تبدیل کن: Where does the workshop start?
پس از نوشتن، یک مدل و دلیل را باز کن
My cousin reviews her notes every evening.
Could you tell me where the workshop starts?
در جملهی اول، my cousin فاعل، reviews فعل، her notes مفعول و every evening زمان است. در سؤالِ دوم، پس از Could you tell me، بخشِ درونجملهای با ترتیبِ خبری میآید: where the workshop starts.
برای تمرینِ بیشتر، دفترچهی ساختار جمله و دورهی پریآیلتس را ببین.